Prateći političku i društvenu situaciju u domenu javne riječi, možemo primijetiti koliko je isfragmentirana javna scena i koliko postoje različite i veoma udaljene zone medijske ,,nadležnosti”. Dvije medijske arene koje su najdominantnije su arena klasičnih medija (od televizije, štampe do internet portala) i arena društvenih mreža.

U okviru ovih drugih je još više razbacanih punktova javnog govora,  artikulacije glasa građana i javne polemike. U areni društvenih mreža, prostor jednako koriste i građani i političke partije, te zaobilazeći ,,mejnstrim“ medije uspijevaju da ostvare komunikaciju u oba smjera.

U dijelu javnosti koji gravitira ka društvenim mrežama  i tamo je evidentan, može se vidjeti da je interesovanje građana usmjereno na dva scenarija u vezi sa predstojećim izborima u našoj zemlji: 1) Izlaženje antirežimskih snaga sa jedinstvenom listom i 2) bojkot izbora.

Drugi scenario i nije toliko popularan, pogotovo u klasičnim medijima, ali je značajno zastupljen na mrežama i njegovi zagovornici su prilično aktivni u javnoj debati. 

Međutim, pored blage marginalizacije teme bojkota izbora, vremenom se nameću i pitanja koliko adekvatno mejsntrim mediji pokrivaju i temu ujedinjene izborne opozicione liste. Prateći ritam komunikacije i obavještenja koja se lansiraju iz tabora političkih partija, da se primijetiti da su društvene mreže i po tom pitanju dinamičnije i ažurniije nego li zvanični mediji. 

Svjedoci smo da pojedine opozicione partije često komuniciraju sa javnošću preko svojih zvaničnih Facebook stranica ne održavajući klasične press konferencije ili lansirajući zvanična saopštenja. Isto tako, čini se sve ustaljenija praksa mejnstrim medija da ne prenose informacije i saopštenja partija sa njihovih FB stranica. U tom slučaju, možemo sa pravom posumnjati da dio javnosti, uglavnom pripadnici starijih generacija ili oni kojima su internet tehnologije i dalje nedostupne, te ne koriste socijalne mreže, ne može biti adekvatno informisan.

Konkretno, kada je probematika ujedinjene opozicije opet u žiži, postavlja se pitanje zašto jači  mediji nisu prenijeli vijest onako kako je ona ,,emitovana“ na društvenim mrežama. Naime, posle SNP-a koji se nekoliko dana ranije, takođe pouzivajući na sastanak u vezi sa dogovorom zajedničkog djelovanja opozicije, oglasio u javnosti upravo preko tradicionalnih kanala komuniciranja, poslednja dva dana isti tonovi su dolazili i od Demokratskog fronta na društvenim mrežama.

Da li je želja za opozicionom listom dovoljno jaka i kod poilitičkih partija, ali i medija. I u slučaju da ovaj koncept ima podršku i kod jednih i kod drugih

S druge strane, postavlja se pitanje i zašto najjači opozicioni savez ne komunicira klasičnim kanalima informisanja. Da li je medijski lavirint toliko nepovoljan za anirežimske partije zbog ideološkog neslaganja sa jačim ,,nezavisnim medijima, ili je u pitanju nešto drugo?