piše: Milovan Marković

Muzička scena u Crnoj Gori, ukoliko to što imamo možemo nazvati tako, postoji samo kao (i kroz) entuzijazam pojedinaca. Zato je biti muzičar i, generalno, baviti se bilo kojom vrstom umjetnosti kod nas jako teško. 

Ono što dodatno komplikuje situaciju, naročito ukoliko njegujete neki malo alternativniji zvuk, jeste kako i gdje naći producenta i muzički studio u kojem bi radili. Prije svega, iz razloga što većini producenata to nije osnovni životni poziv – već se, pretežno, bave drugim zanimanjima – te iz tog razloga često nemaju vremena da se vašem stvaralaštvu posvete onoliko koliko bi trebalo. Stoga su svi ljubitelji drugačijeg pristupa muzici prinuđeni da se, na sebi znane načine, snalaze, dovijaju i improvizuju u ,,kućnoj produkciji”.

Vodeći se tom mišlju, opažajući kretanja, potrebe i tendencije domaćih muzičkih tokova, Podgoričani Marko Ćaćić i Todor Tadić su, nedavno, otvorili muzički studio ,,Knowhere 2 run“.

,,Knowhere 2 run je, prvobitno, nastao kao duo koji je želio da stvara elektronsku muziku. Kroz taj vid saradnje je i započeo naš zajednički rad i djelovanje. Ta ideja je nastala potpuno neočekivano i to nakon što smo se, poslije dužeg vremena, slučajno sreli u kvartu gdje smo, kroz priču i razgovor, shvatili da se bavimo sličnim stvarima i da bi mogli da radimo zajedno”, priča za ,,Kombinat” Ćaćić.

Ipak, začetak  onog što je, sad već, rezultiralo pokretanjem muzičkog studija je, objašnjavaju oni, saradnja sa podgoričkim reperom Random-om.

,,Do sada smo sarađivali sa: podgoričkim reperima Random–om, Despy-jem, Skovechem, Cokom, Gekonom, barskim MC-jem D.O.Dz-om, novosadskim reperom Jovicom Dobricom i grupom Lerdifon. Takođe, na dosta projekata učestvovala je Katarina Cvijović, čiji je solo projekat u pripremi”, kazao je Ćaćić.

Ideja: okupiti domaće autore i povezati ih jedne s drugima

Prema riječima Todora Tadića, jednog od osnivača ,,Knowhere 2 run-a”, ideja je ,,da okupe što više kreativnih ljudi kako bi svi oni, na jednom mjestu, imali priliku da se upoznaju i povežu jedni sa drugima” i da, na taj način, svi zajedno pokušaju stvoriti nešto novo. 

,,U tu svrhu studio je zamišljen kao mjesto (baza) gdje bi se sve to dešavalo, odnosno, kao polazna tačka. Takođe, sama muzička produkcija koju mi radimo nije dovoljna za tako nešto, pa je u planu povezivanje i sa ljudima sličnih ideja i ambicija, kako bi sama ponuda onoga što čini studio bila što veća”, objašnjava Tadić.

Iako privatno njeguju različite muzičke ukuse, ovaj dvojac se trudi da se žanrovski ne ograničava.

,,Privatno slušamo raznoliku muziku, počev od benova kao što su Queen, RHCP, King Crimson…, pa sve do Olivera Huntemana, Enrica Sanguliana, Guy J-a, Lil Wayne-a, UGK, Kevina Gates-a i sl… Iz tog razloga se trudimo da se ne ograničavamo, već započnemo ideju i pratimo je, nevezano za pravac i žanr u kojem se kreće, jer težimo da zabilježimo sve što nas, u tim trenucima, inspiriše da bi onda, kada joj se ponovo vratimo, dali konačnu formu i, svakako, naš pečat”, pojasnio je Ćaćić.

Uloga medija u formiranju muzičke scene

Obojica su saglasni da se položaj mužičara i, uopšteno, svih ljudi koji su uključeni u muzičke projekte može poboljšati isključivo kroz zajedničku saradnju kako bi, kroz nju, pomogli jedni drugima da dođu do pubilike što bi, kroz neko vrijeme, uslovilo i formiranje ,,prave muzičke scene” koje, u ovom trenutku, ,,ima samo u tragovima”.

,,Nisu ljudi odavde ništa manje ni talentovani, ni kreativni od muzičara u regionu i inostranstvu, ali baš izostaje medijska propraćenost i podrška domaćim autorima, kao i sama scena koja bi, da tako kažemo, gurala i promovisala nove talente. Mislimo da je upravo to ono što je bolje organizovanije u okruženju, te zato sve to tamo zvuči i izgleda bolje i primamljivije nego ono što imamo mi, ovdje u Crnoj Gori”, istakli su oni.

U tom pravcu, zaključuje ovaj dvojac, mediji bi mogli učiniti jako puno, jer od njih, samom činjenicom da su sastavni dio naše svakodnevnice, zavisi dosta toga.

,,Tu, prije svega, mislimo na podršku televizijskih kuća kako kod same produkcije spotova i promocije – jer bez spotova, naročito u današnje vrijeme, autori teško mogu doći do nekog značajnijeg medijskog prostora – ali i radio stanica koje i dalje ne daju dovoljno prostora domaćim autorima. Mada, sve se to vraća na priču sa početka, odnosno – nedostatak scene. Mada, kakva god ta scena bila, prodrška od strane medija ne smije da izostane jer bez nje se ne moze doći do napretka”, zaključuju Tadić i Ćaćić.