,,Targetiranje NVO kao ’remetilačkog faktora demokratije’ je nešto što je obilježilo dobar dio vladavine Mila Đukanovića i njegove partije, a ova vrsta etikete je bila jedini odgovor na javnu kritiku o korupciji i organizovanom kriminalu“, poručili su iz MANS-a povodom javnog nastupa predsjednika GP URA Dritana Abazovića.

Javnost Crne Gore je prije prije dva dana imala priliku da, slušajući Dritana Abazovića – potpredsjednika odlazeće Vlade i vjerovatno mandatara buduće – čuje interesantne konstrukcije koje stavljaju u isti koš mafiju, kriminal i nevladine organizacije. Matrica koju je godinama uspostavljo lider DPS-a, Milo Đukanović pokušavajući da diskredituje neistomišljenike i kritičare etiketirajući ih kao prepreke na putu državnosti ili evropskih integracija Crne Gore, čini se da nije prestala da bude aktuelna ni sa novim ljudima na čelu države.

Kada je odnos Abazovića prema NVO sektoru u pitanju, podsjećanja radi, nije bilo tako davno  kada je URA regrutovala dobar dio NVO lidera inkorporirajući ih u svoje partijske strukture, a ne u državne organe, te tako pod velom meritokratije i profesionalizacije (državne uprave?) izgrađivali sopstvenu infrastrukturu, a ne, kako je bilo za očekivati državnu. Postavlja se pitanje, da li je ostatak NVO sektora koji nije pohrlio partijskim darovima, tom logikom ,,nelojalan“ novim vlastoljupcima pa zbog toga i remetilački faktor?

MANS: Neprimjerene izjave Abazovića nisu dio evropskih vrijednosti

Jučerašnja izjava potpredsjednika Vlade Crne Gore, Dritana Abazovića,  da su pored političara, mafije i kriminalaca, i nevladine organizacije među onima koji kao prepreka stoje na evropskom putu Crne Gore, izazvala je, na žalost, reagovanje vrlo malog broja nevladinih organizacija. Međutim, povodom ove izjave oglasila se Mreža za afirmaciju nevladinog sektor (MANS) podsjećajući da je takva retorika bila dio ,,javnog diskursa vodećih političara za koji smo smatrali da, nakon tridesetogodišnje vladavine DPS-a, više nema prostor na javnoj sceni“.

S tim u vezi, iz MANS-a su saopštili da ,,dok gospodin Đukanović iz ličnih i partijskih interesa nije htio da razumije ulogu nevladinih organizacija, ona je Dritanu Abazoviću itetako dobro poznata, kao i doprinos koji je civilni sektor do sada dao u procesu EU integracija“.

,,Ipak, promjene koje personifikuje Abazović su donijele to da nas, po prvi put u posljednih trideset godina, iz vrha vlasti poistovjećuju sa mafijom i kriminalcima koji aktivno rade na zarobljavanju Crne Gore kao države“, zaopštili su iz MANS-a.

Oni su dodali da je takav narativ apsolutno neprihvatljiv i ne može biti dio procesa evropeizacije društva, kojeg su političarima posljednih dana puna usta.

,,Borba protiv korupcije i organizovanog kriminala kao ključnog preduslova za nastavak EU integracija, jeste nešto što zahtjeva ogromnu žrtvu najodgovornijih u državi, ali ni u kom scenariju se ne može nadomjestiti zamjenom teza, targetiranjem i jeftinim političkim marketingom“, zaključili su iz MANS-a.

Ćalović Marković upozoravala na ovakav scenario

Politička javnost je bila opomenuta na mogućnost urušavanja NVO sektora kada su nastupili ,,transferi“ iz nevladinog sekotra u politički, bez obzira da li su NVO lideri prelazili u partijske strukture ili na državne funkcije.

Podsjećanja radi, izvršna direktorica NVO MANS, Vanja Ćalović Marković je još tada upozoravala na trend koji se desio u Srbiji poslije pada Miloševića – osiromašenje NVO sektora kao kontrolora političke arene.

Pored činjenice da Abazović, po zastupljenosti u medijima i uglavnom monološkim nastupima, s jedne strane nastavlja matricu Đukanovića, a s druge neodoljivo podsjeća na današnjeg neobuzdanog Aleksandra Vučića, nije na odmet zapitati se da li je Ćalović Marković nepogrješiva u prognozi?

Brisanje linije između politike i NVO sektora

Sve navedeno je nastavak višegodišnje prakse gubljenja demarkacione linije između partija i najpoznatijih i najzastupljenijih organizacija i pojedinaca iz civilnog sektora.

Ne samo da smo bili svjedoci transfera, nekad u DPS i SDP, a sada u URU i druge partije nove većine od strane dugogodišnjih ’prvaka’ NVO sektora, nego vidimo u svemu, sem u imenu, sve očigledne saradnje i favorizovanje pojedinih partija od različitih nevladinih organizacija ali i obrnuto.

Trenutna konstelacija ,,snaga“ u društveno-političkoj sferi pokazuje latentna koaliranja određenih nevladinih organizacija i političkih partija. Kroz međusobno podržavanje određenih koraka ili narativne sličnosti u djelanju, svjedoci smo stidljivom grupisanju NVO-a i partija u nekoliko tabora.

Ovakva situacija nije mnogo sporna za obaviještenog građanina. Slični slučajevi nisu nečuveni i postoje svuda u svijetu, s tim što se tamošnje organizacije tog tipa otvoreno zovu fondacijama ili think tankovima specifičnih partija, dok kod nas i dalje glume nezavisnost, erodirajući time ionako slabašno povjerenje javnosti u civilni sektor.