Mirna tranzicija vlasti u Crnoj Gori neupitno je naš primarni cilj i krucijalni preduslov hitnog iskoraka na utvrđenom putu naše vanjsko političke orjentacije.

U ovdašnjem političkom prostoru već duže vrijeme teku dva antagonistički suprotstavljena, ali za Crnu Goru jednako važna procesa. Zbog jasno uočljive oprečnosti, prvenstveno u svojoj suštini, specifičnosti toka, te karakteru posledica koje će na političkom nebu isti i generisati, intenzitet njihove vidljivosti u totalnoj je diskrepanci.

Jedan je eksponencijalnog karaktera, odiše zrelošću, te je simbolično prožet pobjedničkom energijom mladosti. Potekao na zadovoljstvo crnogorskih građana, jako transparentan i vidljiv.

Drugi proces se, posve je prirodno u tkivu porođenom prije više od tri decenije, odvija daleko od očiju javnosti. U svojoj biti logično je otpočeo i traje, sa negativnim predznakom, očitujući se u slabljenju i  razjedanju čvorišta sugestivno građene mreže uživalaca sitnih, srednjih i krupnih beneficija.

Prvi proces definiše se percepcijom da je opozicija slojevita i narasla.

Drugi proces sugeriše da su konture fragmentacije DPS-a jasno vidljive.

Narastanje opozicije

Opozicioni politički habitus je sazreo i izdašno okrenut Crnoj Gori.

Konsekventno tome, vanjsko političko podozrenje, ako ga je prema funkcionisanju pojedinih segmenata opozicije i bilo, a koje je istrajno i predano opoziciji spočitavano od strane emisara vlasti koji su se beskrajno perfidno utrkivali da na međunarodnim adresama opozicioni narativ predstave nasljeđem ratnih 90-tih, ne stanuje više u razmišljanjima i obavijestima koje prezentuju naši međunarodni partneri.

Nasuprot tome, analize i javnosti  predočeni stavovi koje dužnosnici diplomatskih predstavništava, bez razlike da li su rezidentni ili su van Crne Gore, šalju u etar i prema važnim centrima svjetske politike, prepuni su sintagmi koje, doista kulturnim, naglašeno suzdržanim, diplomatskim rječnikom, ukazuju na stanje “endemske korupcije” u državi, bacaju svjetlo na fenomen vladavine oligarhije zasnovane na principima klijentelizma, korupcije, osionosti i bahatosti zvaničnika, te podcrtavaju fundamentalni nedostatak volje i kapaciteta za izrazito predan i temeljan rad na istinskom pridruživanju Crne Gore zajednici uspješnih naroda i država.

Reperkusije reflektovanih stavova spoljne determinante, uz evidentan progres, iskorak i proaktivnu ulogu autohtonih opozicionih snaga, značajno su uticale na širenje percepcije o stasavanju snaga alternative u opozicionom političkom basenu.

Opozicija dominira u kreativnosti, prezentujući izuzetno znakovite i za budućnost Crne Gore važne poruke. Ideje, vizuelni i zvučni identitet karakteriše moderan pristup.

U koheziji sa intencijom i očekivanjima građana Crne Gore, opozicioni potencijal je okupljen u sistem kompatibilnih kolona, koje predstavljaju jezgra gravitacije istorodnih ideja i tačke prepleta usaglašenih vizija. Obuhvatom cjelovitog političkog spektra i usklađivanjem aktivnosti posredstvom jedinstvenog cilja kojem stremi slobodna, dostojanstvena i demokratska Crna Gora, opozicija ovakvim politički profilom demonstrira, dakako, inovativan pristup.

Narasla po zahvatu biračkog tijela, transparentnosti vizije, neupitno okrenuta Crnoj Gori i otvorena ka netaknutom ljudskom resursu, opozicija je ovakvom idejom, krajnje pragmatično, suzila prostor za egzistiranje rasprave o eventualnoj apstinenciji, podstakla entuzijazam građana, a svojim liderstvom šanse za aktivaciju mehanizma mirne tranzicije vlasti učinila veoma realnim.

Konture fragmentacije DPS-a vidljive

Nasuprot pozitivnim trendovima u životu crnogorske opozicije, aura trodecenijskog, na ličnom i prizemnom interesu vrhuške sazdanog, konglomerata na vlasti, dobrano se negativizira sa svakim novim izazovom u političkom životu Crne Gore. Bezidejnost i nedostatak energije koji ispunjava prostor dok se u njemu množe umorna lica prvaka vladajućeg DPS-a, te endemska oholost i bahatost šačice hiperprivilegovanih namještenika na najvišim državničkim položajima, razaraju tkivo 30-godišnjeg mutanta.

Razjaren u svojoj obamrlosti i izložen atrofiji osjećaja za pristup realnom, gdje mu naočigled iz dana u dan narastajućeg broja političkih kritičara (simbolično važno “kako iznutra tako i izvana”) otkazuju, segment po segment, njegovog, na korupciji hranjenog organizma, za koji je, uzgred rečeno, tokom 30-godišnjeg bitisanja kreirana potka o njegovoj nepobjedivosti, stropoštava se na koljena.

Opipavanjem pulsa mutanta, logično se da konstatovati, da po dubini njegovih vena struji apsolutno nepovjerenje u sve i svakoga. Članovi strukture, na srednjim i višim nivoima, čast izuzecima, u stalnom su i realnom strahu da im pravosudni organi ne zakucaju na kapije hacijendi.

Na obroncima konglomerata, uprkos nedostatku suptilnijeg političkog znanja i percepcije, intenzivira se i širi saznanje da su zapravo sve bitke, koje su se domišljato, ali perfidno, predstavljale kao istorijske, uz naglašen narativ nikad važnije borbe za državu i odbranu nacionalnog dostojanstva, iako protiv pseudo i hibridnih državnih neprijatelja, zapravo, bile ništa drugo do, bitke za očuvanje pozicija vrhuške.

Jasno je danas svakom  realnom članu DPS-a da je radi očuvanja nepristojno luksuznog stila življenja, koji je garantovan zadržavanjem operativnog kolača vlasti na izborima, definitivno odnarođena vrhuška spremna žrtvovati kvalitet života čak i brojnih formacija svoje lake konjice, koja je agitacijom na terenu i širokim spektrom sprovođenih marifetluka dobijala izbore za račun vrhuške.

Decenijska nezajažljivost top menadžmenta, bahatost i nebriga za interese običnog čovjeka sada se već ne mogu ničim pravdati.

No ipak, konture fragmentacije DPS-a oslikavaju se tek na višim nivoima strukture mreže.

Čvorišta mreže u biti se mogu poistovjetiti sa političkim adresama na kojima egzistira svega nekoliko najoperativnijih rukavaca vladajuće strukture DPS-a. Eksplicitnije, govori se o adresama na kojima se delikatno podudaraju i stvarni uticaj u partiji, nominalni položaj u strukturi establišmenta, ali i značajno uživanje preferencija u kontroli finansijskih tokova.

Navedena čvorista mreže, na duže staze, predstavljaju tačke upitnog površinskog napona, a kako su samom dinamikom i dejstvom pobočnih sila u procesu fragmentacije i najviše atakovana, upravo će na njima i otpočeti značajno slabljenje strukture i riuniranje same mreže, pri čemu će nekadašnja čvorišta ustrojstva, postati stjecište okupljanja raskomadanih niti mreže, gradeći fragmente manjeg ili većeg potencijala, ali sa labavom strukturom koja se može, pod dejstvom vanjskih uticaja, i nadalje fragmentirati. Zakonomjerno je, a iznimno važno, da više nikad neće biti moguće regenerisati raskomadanu mrežu.

Dinamika u političkom prostoru biće intenzivirana.

Građani su, posle dugo godina, ozarenih lica, ohrabreni i riješeni da sprovedu u djelo i završni čin otimanja vlastite domovine, svoje Crne Gore, iz ruku oligarhije na vlasti koja ju je zarobila. Svjesno i beskompromisno oni neće propustiti priliku da pomognu da efekti fragmentacije izađu na površinu i relaksiraju Crnu Goru.

Prevaga

Analizom grafičkog traga koji tretira kontinuirano odvijanje dvaju skeniranih, a oprečnih procesa, pri čemu je zahvat grafikona u prostoru omeđen dvjema osama, jednom koja simbolizuje pređeni put u pravcu prve demokratske promjene vlasti, i druge koja daje svjetlo na protek vremena neophodnog za tok iteracije, može se jasno uočiti kontaktni period dvaju procesa.

Slikovito rečeno, u zoni njihovog “mogućeg kontakta”, još kratko će oba procesa egzistirati u svojoj specifičnosti, prirodi i pojavnom obliku. Nedugo zatim, sasvim je logično očekivati novu dinamiku dešavanja, po kojoj će, opet zakonomjerno, prvi proces postati prirodni katalizator suštinskog ubrzavanja drugog procesa pred očima javnosti.

Čini se da svaki od nas, osviješćenih i probuđenih građana Crne Gore, može već okom i bilom dosegnuti tu tačku prevlasti prvog procesa nad drugim.

Nekako je, poslije trideset dugih godina jako simbolično, a pravedno, da ovog 30-tog svaki od nas bude PREVAGA.