Izvor: New York Almanack ; Preveo: Aljoša Turović

Česta pojava kroz ljudsku istoriju je da političke i religijske vođe propovijedaju jedno u javnosti, a praktikuju potpuno drugo u svom privatnom životu. Obično je tako kada se radi o seksualnom odnosu.

Ovakva praksa je karakteristična za neke osnivače Sjedinjenih Država, poput Aleksandera Hamiltona, Tomasa Džefersona i Arona Bura; ali i za neke političare našeg doba poput Storma Turmonda, Gerija Harta, Bila Klintona, Džesija Džeksona, Entonija Vajnera, Marka Sanforda, Breta Kavanoa i Donalda Trampa.

Pored njih, mnoge savremene vjerske vođe poput Tonija Alama, Džima Bejkera, Teda Hagarda i Džimija Svagarta su ,,uhvaćeni sa spuštenim pantalonama”. Sredinom devetnaestog vijeka, Henri Vard Bičer je bio i jedno i drugo – politička i vjerska figura.

Viktorija Klafilin Vudhal (1838-1927) je bila zviždač na određeni način. Ipak, njen istorijski značaj je ,,sveden na fusnotu”. Razlog se dijelom nalazi u tome što je bila označena kao spiritualista i pristalica slobodne ljubavi. Ipak, Vudhalova zaslužuje mnogo bolji istorijski tretman, jer se radi o prvoj ženi koja se kandidovala za predsjednika SAD 1872. godine, kao kandidat Partije Jednakih Prava; bila je urednica novina čije su hapšenje i oslobađanje doveli do puritanskih Komstokovih zakon i politička progresivistkinja koja je otkrila licemjerje sveštenika Henrija Varda Bičera iz Plimutske crkve u Bruklinu.

Bičer je bio američki sveštenik tokom četvrte i pete decenije devetnaestog vijeka, pristalica abolicionizma (pokreta za ukidanje ropstva), koji je nedjeljom propovijedao pred hiljadama ljudi, pokretao ,,aukcije” za oslobođenje porobljenih mladih žena, isporučivao oružje abolicionističkom revolucionaru Džonu Braunu, bio savjetnik Abrahama Linkolna i imao predsjedničke ambicije – dok nije naišao na Viktoriju Vudhal.

Viktorija Vudhal se kretala u visokim krugovima njujorškog društva i imala je poznanstva među bogatim i istaknutim progresivnim reformistima. Poznavala se sa Bičerom, Teodorom i Elizabet Tilton (osnivačica Bruklinskog ženskog kluba), Frederikom Daglasom (lider abolicionističkog pokreta u Masačusetsu i kandidat za potpredsjednika SAD 1872), Kornelijusom Vanderbiltom, Elizabet Kejdi Stanton (autorka Deklaracije o sentimentima, jednog od prvih dokumenata o pravima žena) i Suzen B. Entoni. Njeno propagiranje spiritualizma, vjerovanja u postojanje duhova mrtvih i mogućnost njihove komunikacije sa živima, otvorilo joj je mnoga vrata. Uz pomoć Vanderbilta, Vudhalova i njena sestra Tenesi Klaflin postale su prve brokerke na Vol stritu, gdje su stekle veliko bogatstvo.

Sestre su iskoristile novac zarađen na berzi da osnuju novine (Nedjeljnik Vudhal i Klaflin) u kojima su promovisale svoje feminističke poglede, uključujući i slobodnu ljubav, kao i da bi podržale predsjedničku kampanju Vudhalove. Sem ovoga, novine su štampale i prvo izdanje Marksovog i Engelsovog Komunističkog manifesta na engleskom jeziku.

Vudhalova nije bila ,,dijete cvijeća” ispred svog vremena i njena ubjeđenja o ,,slobodnoj ljubavi” su konzervativna po današnjim standardima. Sredinom devetnaestog vijeka, žene su bile zarobljene u braku restriktivnim i patrijarhalnim zakonima i društvenim stigmatizacijom. Iako je Vudhalova vjerovala u monogamnu vezu, smatrala je da sporazumi mogu trajati privremeno i borila se za pravo na seksualnu determinaciju žena. Tokom govora koji je održala 1871. godine u Nju Jorku, između ostalog je rekla: ,,Ja sam pristalica ideje slobodne ljubavi. Imam neotuđivo, ustavom zagarantovano i prirodno pravo da volim koga hoću, da volim koliko god mogu – dug ili kratak period, da mijenjam tu ljubav svaki dan ako mogu i sa tim pravom, niti jedan zakon koji formulišete nema pravo da se u to miješa”. Ona je napadala vjerske i političke vođe koje su osporavale seksualnu ravnopravnost žena, pogotovo one koji su nevjerstvom prekršili sopstvene bračne zavjete.

Koristila je argument da Četrnaesti amandman, koji ,,svim osobama rođenim ili naturalizovanim u SAD” obezbjeđuje pravo na državljanstvo i zabranjuje diskriminatorne prakse, daje svim ženama pravo glasa, pravo koje im se na ilegalan način oduzima. U izjavi koju je dala na sastanku članova Predstavničkog Doma Sjedinjenih Država i članova Senatskog odbora za pravosuđe, Vudhalova je zahtijevala ustavnu jednakost za žene: ,,Muškarac nema ništa veća prava da ženu lišava slobodnog, javnog i političkog izražavanja mišljenja nego što žena ima pravo da lišava muškarca”.

Vrhunac ozloglašenosti, Vudhalova je dostigla novembra 1872. godine. Tada su njene novine optužile Bičera da je u dugogodišnjoj seksualnoj vezi sa Elizabet Tilton, uprkos tome što je propovijedao o vjernosti u braku a zagovaranje slobodne ljubavi koje je propagirala Vudhalova nazivao nemoralnim. TIltonova je bila udata za Bičerovog prijatelja, takođe abolicionistu i đakona Plimutske crkve, Teodora Tiltona. Elizabet je priznala svom mužu, nadajući se da će na taj način izmiriti odnose sa njim i prekinuti vezu sa Bičerom. Teodor Tilton je to prenio Elizabet Kejdi Stenton, a ona je prenijela Vudhalovoj. Postojale su glasine da su u nekom trenutku, Teodor Tilton i Vudhalova bili u intimnom odnosu, što je Vudhalova kasnije i potvrdila.

Bičer je imao nekoliko šansi da se u novinama Vudhalove obrati javnosti i kaže istinu o svojoj aferi sa Elizabet Tilton. U pismima koja je 22. maja 1871. godine poslala Nju Jork Tajmsu i Nju Jork Vorldu, Vudhalova je, između ostalog, napisala ,,Oni koji mene osuđuju, propovijedaju protiv slobodne ljubavi javno, a tajno je praktikuju” i time je nagovijestila da je spremna da otkrije sve koji je budu omalovažavali. ,,Poznajem jednog čovjeka, uglednog učitelja, koji je u emotivnoj vezi sa ženom jednog drugog učitelja, skoro jednakog ugleda kao on.”

U pamfletu u kom je originalni članak ponovo štampan, Vudhalova je naglasila optužbe protiv Bičera. Tvrdila je da su glasine o aferi Bičera i Elizabet Tilton kružile barem dvije godine prije njenog novinarskog ekspozea. U govoru koji je održala na konvenciji spiritualista u Bostonu istakla je da je sa Bičerom razgovarala nekoliko puta, da joj je on priznao da je imao aferu sa Elizabet Titlon optuživši brak i društvo kao korumpirane sisteme. Uprkos pritisku od strane Vudhalove, Bičer se na ovu temu nije oglašavao u javnosti. U pamfletu, ona je zahtijevala od njega da se izjasni zašto je nikad nije tužio, ukoliko su navodi o nevjerstvu bili netačni.

Njena odluka da ,,razotkrije” Bičera je imala posljedice za oboje. Tiltonovi su u početku odbijali da potvrde tvrdnje, a njeni saveznici iz pokreta za prava žena, uključujući Elizabet Kejdi Stenton, su se urotili protiv nje. Dvije sedmice pošto je članak bio objavljen, Vudhalova je bila optužena za razvrat zbog distribuiranja novina i provela je u zatvoru šest mjeseci. Slučaj je naknadno odbačen, ali je njena karijera američkog reformiste bila gotova. Poslije toga, razvela se od muža, preselila u Englesku gdje se preudala i nastavila borbu za ženska prava.

Optužbe Vudhalove su bile ignorisane od strane ostalih medija, osporavane od strane Tiltonovih i odbačene od strane javnosti i Plimutske kongregacije (crkvene zajednice). Crkva je označila Tiltona kao krivca za napade na Bičera što je dovelo do toga da Tilton bude isključen iz crkve, a Bičer potpuno oslobođen svih grijehova. Zbog ovoga, Tilton je tužio Bičera za ,,krađu ženine privrženosti”. Suđenje je trajalo šest mjeseci, od januara do jula 1875. godine i na kraju, presuda nije mogla biti donijeta. Bičer je ostao sveštenik u Plimutskoj crkvi, ali, usljed dokaza koji su iznijeti na sudu, njegova reputacija je degradirana, a njegove političke ambicije uništene.

Feministkinje poput Suzen B. Entoni i Elizabet Kejdi Stenton, kao i njihovo Nacionalno udruženje za žensko pravo glasa su se distancirali od Vudhalove zbog njenog zastupanja koncepta ,,slobodne ljubavi”. Ipak, ideja Viktorije Vudhal o ženskoj slobodi u vezi sa muškarcima je zaživjela u savremenom dobu. Pored ovoga, možda i najveća zasluga Vudhalove jeste njeno napredno čitanje Četrnaestog amandmana, koji garantuje otvoren koncept građanskih prava, usljed poštovanja pravnih normi, koja su zagarantovana svim građanima.