Predstava „Djeca sunca“ koju je po tekstu Maksima Gorkog režirala Jovana Tomić biće premijerno izvedena sjutra, 31. marta u 20 sati na Velikoj sceni Crnogorskog narodnog pozorišta.

Adaptaciju teksta potpisuju Dimitrije Kokanov i Jovana Tomić, dramaturg je Dimitrije Kokanov, scenografkinja Jasmina Holbus, kostimografkinja Selena Orb, asistentkinja kostimografkinje Gordana Bulatović, kompozitor Luka Mejdžor, koreograf Igor Koruga, a izvršna producentkinja Janja Ražnatović.

U predstavi igraju: Mišo Obradović, Sanja Vujisić, Vanja Jovićević, Slavko Kalezić. Stefan Vuković, Lara Dragović, Olivera Vuković, Lazar Dragojević, Jovan Dabović i Mirjana Spaić.

Predstava je na repertoaru je i 1, 4. i 28. aprila. Ulaznice se mogu rezervisati na web sajtu pozorišta www.cnp.me.

Ko su „djeca sunca“?

Maksim Gorki je napisao „Djecu sunca“ 1905. godine kao upozorenje ruskom narodu da obrati pažnju na svijet oko sebe i promjene koje se pred njima dešavaju dok Rusija juriša putem revolucije. Do 1905. Rusija je izgubila u dva rata, zatvori su bili prepuni, a ekstremna cenzura je dovela do toga da nije bilo slobode vjerskog ili političkog izraza i vladala je glad. Vlada je uvela velike poreze i pokazala nekompetentnost za rukovanje zemljom u vremenu krize. U nedelju 22. januara 1905. dogodio se radnički marš okupljenih ispred Zimskog dvorca. Okupleni su caru iznijeli molbu u kojoj se traži izlaz iz njihovog siromaštva. Stražari palate pucali su na demonstrante ubivši 200 ljudi i ranivši stotine drugih. Ovaj događaj je izazvao nerede širokih razmjera u Rusiji u kojima se pretendovalo da se svrgne buržoazija. U oktobru 1905. car Nikolaj II Romanov u čuvenom Oktobarskom manifestu je stvorio narodnu Dumu, koja je bila parlament sa zakonskim ovlašćenjima, i obavezao se da će uvesti građanska prava za ruski narod kao što su sloboda govora, vjeroispovesti i formiranje sindikata. Do tog trenutka bili su zabranjeni protesti i pravo na okupljanje. Oktobarski manifest je zadovoljio narod Rusije samo trenutno, što potvrđuju događaji iz oktobra 1917. godine.

„Djeca sunca“ je termin koji se odnosi na privilegovanu intelektualnu elitu Rusije koja je u komadu personifikovana odgovarajućim likovima. „Djeca sunca“ je termin koji se i dalje koristi u popularnoj kulturi u pjesmama, televizijskim emisijama i umjetničkim djelima. Ova sintagma se obično koristi kada se opisuje mladost koja teži boljoj budućnosti ili nalaženju smisla, pri čemu „sunce“ predstavlja željeni ishod.

Maksim Gorki je napisao Decu sunca dok je bio u zatvoru u Sankt Peterburgu 1905. u periodu političkih preokreta. Ovaj nemir je bio jedan od mnogih događaja koji su doveli do revolucije 1917. koja rezultirala raspadom Ruskog castva i nastanak SSSR-a, kao prva komunistička zemlje na svijetu. Iako su Djeca sunca napisana 12 godina prije 1917, Gorki je bio svjestan promjene pred kojom se Rusija nalazila, izrazivši je kroz svoju sopstvenu odanost socijalizmu. Upravo taj preplavljujući osjećaj predstojećih promjena i potreba da ih ljudi budu svjesni inspirisali su ga da napiše Djecu sunca. U predstavi zatičemo porodicu, koja je dio više klase ruske buržoazije. Postoje momenti u predstavi gdje se prelaze klasne granice. Tako sa usana sluškinje izlaze riječi koje iskazuju vjeru u svoj potencijal da se uzdigne iznad svoje trenutne pozicije. Prelaze se i intelektualne granice u predstavi dok likovi ispituju teme kao što su značaj umjetnosti naspram nauke, uloga hemije i njihovi ciljevi u životu, njihovo ‘sunce’.

Spoljašnjošću prikazati ono unutrašnje

Na konferenciji za novinare održanoj u utorak, 29. marta, tim koji je radio na predstavi se složio da je rad na predstavi „Djeca sunca“ bio inspirativan proces u kojem su iskusniji nerijetko učili od onih mlađih. Kako su u ovoj predstavi učešće uzeli i mladi glumci, studenti Fakulteta dramskih umjetnosti, direktor Crnogorskog narodnog pozorišta, Marko Baćović, izrazio je radovanje zbog prisustva mladih kolega i uputio javni apel državnim resorima da mu se omogući prijem mladih glumaca. Jedna od njih, Lara Dragović, rekla je da joj je atmosfera koju je zatekla u CNP-u pružila toplu sigurnost i olakšala proces rada na predstavi.

„Najzanimljiviji mi je u procesu bio tjelesni pristup postavljanju komada koji pripada klasici i koliko možemo tijelima da otjelotvorimo nešto povodom čega bih se ja kao student hvatala  za rekvizitu ili da nekim drugim sredstvima prikažemo ono iznutra. Jako je bilo izazovno tijelima donijeti unutarnju suštinu.“ , prenosi Dragović.

Rediteljka Jovana Tomić rekla je riječ više o samom komadu i njegovoj intenciji.

“Okosnica narativa komada je “revolucija”,  neredi i protesti ljudi usljed epidemije kolere i siromaštva, dok se u „svoja četiri zida“ „djeca sunca” strastveno bore i izgaraju u ljubavnim trouglovima ili disfunkcionalnim zajednicama, brakovima, vezama.  Od tolike želje i usredsređenosti na partnere, akteri nemaju vremena, a ni interesa da sagledaju širu sliku, kataklizmu koja im se približava i koja će ih na kraju i uništiti. U srži svih tih odnosa, koji su i komični i tragični i bizarni, sa kojima svako može da se poistovjeti, leži jedno zrno koje sve različitosti objedinjuje, a to je želja za posjedovanjem, osvajanjem tuđih emocija, tijela i mozga, gdje se za taj cilj ne biraju sredstva.”, zaključuje Tomić.